Loading...

Crazy Croatia

HET VERHAAL
VAN EEN ROADTRIP
DOOR KROATIË

7 maart 2018. Ik word uitgewuifd door mijn vake op het Astridplein in Antwerpen. Ik zit op de bus richting Dusseldorf. Vanaf daar zal mijn vlucht naar Pula de volgende dag vertrekken. Hoewel ik al wel wat reizen heb gedaan en er ook regelmatig alleen op uittrek, is dit de allereerste keer dat ik me opmaak voor een roadtrip op mezelf. Niets staat vast, buiten mijn start- en eindpunt. Super spannend dus! Woensdag 7 maart, ’s middags: de Flixbus chauffeur begint te rijden: START.

Waarom de keuze voor Kroatië?  Simpel. De Fearless Conferentie zou daar plaatsvinden. Dus ik dacht: Ik koppel het aangename aan het ook aangename en plak er een vakantie aan vast. Liefst ervoor, zodat ik echt kan toeleven naar de conferentie. Veel mensen hadden ook al verteld hoe een mooi land Kroatië wel niet was, dus dat hielp natuurlijk ook wel. En de Game-of-Thrones-Nerd in mij stond te springen van enthousiasme en aan m’n mouw te trekken om King’s Landing te bezoeken.

Aangekomen in Dusseldorf, spendeer ik de dag in een regenachtige stad. Gelukkig zijn er genoeg musea en winkels om me bezig te houden. Ik had me voorgenomen om deze reis genoeg te fotograferen. En fotograferen voor mezelf. Wat vind ik interessant? Waar wordt m’n oog toe aangetrokken? … Challenge accepted!
Maar ja, we zijn nog maar in Duitsland, dus dat telt niet echt mee. Een paar iPhone-foto’s later ben ik blij om op het vliegtuig richting de zon te stappen!

En nu, even de roadtrip in sneltempo: Ik begin in Pula, klein maar fijn, neem de bus naar Rijeka, waar ik 2 dagen de sfeer opsnuif en neem daarna de laatste bus naar Zadar. Daar geniet ik van het gezellige stadje en de zon. Na 2 dagen huur ik een auto en rijd ik naar de Plitvice meren, inclusief zijn watervallen. In de zomer geeft al dat water daar een heerlijke verkoeling voor de bezoekers. Nu wandel ik met natte voeten door de nog-niet-gesmolten-sneeuw. ’s Avonds rijdt ik 3 uur tot ik besef dat m’n gps me naar de verkeerde kant van het eiland Pag heeft gestuurd en ik verplicht ben om de ferry te nemen om tot bij m’n airbnb te geraken.

De volgende dag bezoek ik het kleine verlaten stadscentrum van Pag om daarna mijn weg te vervolgen naar het Middeleeuwse Sibenik. Hoe meer ik opschuif naar het Zuiden, hoe gezelliger de steden worden. In Sibenik opnieuw een primeur! Voor het eerst naar de kapper in het buitenland. Met veel handgebaren en Pinterest voorbeelden krijg ik m’n gewenste coupe! Darna tijd voor een bezoek aan Krka National Parc en z’n watervallen. Door het gesmolten bergwater werden die 7 watervallen meer herleid tot één gigantische waterval met enorm veel stroming. Het is amper voor te stellen dat er hier in de zomer mensen rustig komen zwemmen.

In de namiddag rijdt ik verder naar Trogir, waar ik m’n hostel deel met Alexander, een Duitse fotograaf die ook onderweg is naar de conferentie. Wij waren letterlijk de twee enigen in het hele gebouw, de eigenaars gaven ons de sleutel. Buiten het toeristisch seizoen was deze hostel eigenlijk gesloten. Een avondje fotografiepraat met veel tassen thee (het was er ijskoud) was het gevolg. De dag erna is het tijd om naar het gegeerde Dubrovnik te rijden. Ik kom er ’s avonds aan en spreek meteen af met Nele, Kathryn en Maira. 3 fotografen die ook van de gelegenheid gebruik wilden maken om hun innerlijke Daenerys of Sansa naar boven te halen.

Het gezelschap is welkom na die toch wel meer dan verwacht eenzame reis. Eten, drinken en vooral alle Game of Thrones sites bezoeken (en scenes re-enacting, ja, ja zo erg was het). Dankzij het koude weer lijkt het opnieuw alsof we de enigen zijn. Van horden toeristen is geen sprake, dus we hebben alle tijd om alles te bezoeken. Na onze let-the-geek-loose dag is het tijd om weer terug te rijden richting Split. Roadtrip out, Conference in!

Drie dagen lang laat ik me onderdompelen in de wereld van de huwelijksfotografie met op dag één de workshop van Rocio Vega & Joshua D’Hondt. Een verrijking voor de geest en een absolute aanrader. Theorie, praktijkgerichte oefeningen (waarbij we mochten acteren enzo) en vooral gewoon hele mentaliteitswijziging. Deze dag is dit jaar nog lang blijven nazinderen terwijl ik al die prachtige huwelijke mocht fotograferen.

En dan was er natuurlijk de conferentie zelf. Een bijeenkomst van fotografen van over de hele wereld. Een éénsgezindheid die ik nergens anders ooit zo heb ervaren. Gelijke zielen die samen komen om te leren, luisteren, netwerken, praten, maar eigenlijk ook vooral te feesten. Er hangt een energie die niet te beschrijven valt. Het is als het grootste familiefeest ter wereld, je bent blij om iedereen terug te zien. Een familiefeest in een theaterzaal waarin elk jaar een andere nonkel of tante de kans krijgt om een indruk na te laten bij de rest van de familie. Tante Rocio en nonkel Wellington maakten er een wel een heel emotionele toestand van. Maar dankzij hen, besefte ik opnieuw wat een mooi beroep fotograaf kan zijn. It’s not about pretty pictures, people! Het gaat om de emotie en de momenten en de mensen. En om liefde. Heel veel liefde.

Naar deze paar dagen wordt vanaf de laatste dag van de vorige editie naar uitgekeken. Samen zijn met oude bekenden, maar ook gewoon heel veel nieuwe mensen ontmoeten. Het is de ideale start om het huwelijksseizoen officieel op gang te trappen. We hadden dit jaar zelfs t-shirts! Als steun voor onze Belgische trots Joshua D’Hondt. (Yeah that’s right! Ik maak gewoon ongegeneerd reclame voor andere fotografen, maar kom gerust eerst bij mij langs voor je naar de anderen gaat lopen 😉 ). Ik hielp haar met het ontwerp van de presentatie die de perfecte aanvulling was op de workshop van de dag ervoor. Na 3 dagen nieuwe informatie opnemen als een spons is het tijd om het hoofd weer even leeg te maken met een knaller van een afsluitfeest. De foto’s daarvan zijn niet voor publicatie vatbaar, dus we sluiten gewoon af met deze.

Comments(0)

Leave a Comment